Yalnız bir Müslüman olarak yalnızlıkla başa çıkmak

Yalnız bir Müslüman olarak yalnızlıkla nasıl başa çıkılır

Önce işin özü: yalnızlık bir eksiklik değil, bir mevsim. Geçiyor. Bekar bir Müslüman olarak Londra'da, Berlin'de ya da Amsterdam'da ailenden bin kilometre uzakta yaşarken o boşluğun göğsüne oturması normal. Bunu inkar etme. Ama o boşluğu yanlış şeyle doldurmaya da kalkma.

Pratikte üç şey işe yarıyor. Birincisi, kendini eve kapatma; yalnızlık izolasyonla beslenir, en çok ihtiyacın olduğu anda en çok kaçmak istersin. İkincisi, topluluk kur, cami, arkadaş, hobi, hatta bir spor salonu bile. Üçüncüsü, sırf yalnız olduğun için karşına çıkan ilk kişiye razı gelme; yalnızlıktan yapılan evlilik, daha derin bir yalnızlığa açılan kapıdır.

Manevi tarafı da var ve bu teselli değil, çerçeve: sabır pasif beklemek demek değil. Bu dönemin bir hikmeti var, sen onu henüz göremiyorsun. Dua et, ama dua ederken kendini de büyüt. Terapi düşünmek de bu büyümenin parçası, utanılacak bir şey değil.

Tek başına iftar ve bayram neden bu kadar ağır geliyor

Yılın çoğu günü idare edebilirsin. Sonra ramazan gelir. Sahurda kimse seni uyandırmaz, iftarda sofranda bir tabak vardır ve telefonun ekranı kuzeninin kalabalık sofrasını gösterir. Bayram sabahı el öpülecek bir büyük yoktur, kapı çalmaz, kahve kimseyle paylaşılmaz. İşte o anlar insanı çökertir.

Bunun bir sebebi var: bizim dinimizde ibadetin çoğu cemaatle güzel. İftar paylaşmak için, bayram sarılmak için var. Tek başına olunca eksikliği fiziksel olarak hissedersin, çünkü gerçekten de bir parçası eksik.

Çözüm o boşluğu görmezden gelmek değil, doldurmak. Camiye git, çoğu cami iftar verir ve seni hiç tanımadığın insanlar sofralarına alır. Bir-iki bekar arkadaşla "yalnızlar iftarı" kur. Aileyi arayıp görüntülü sahur yap. Bu konuyu daha derin işlediğimiz helal tanışma rehberinde da gördüğümüz gibi, asıl mesele tek başına kalmak değil, tek başına kalmanın seni içine kapatmasına izin vermek.

"Ne zaman sıra sana?" baskısı yarayı neden derinleştiriyor

Yalnızlık zaten zor. Üstüne bir de her telefon görüşmesinde, her düğünde, her bayramda gelen o soru biniyor: "Sen ne zaman?" Teyzenin, annenin, kuzeninin niyeti kötü değil, ama bu cümle, taşıyabildiğin yükün üstüne bir taş daha koyuyor.

Şunu net bil: senin değerin medeni durumunla ölçülmez. Bekar olman geç kalmış olduğun anlamına gelmiyor; sadece henüz olmadığı anlamına geliyor. Bu baskıyla nasıl konuşacağını ve sınır koymayı Türk flört ve tanışma kültürü yazımızda ayrıntılı ele aldık.

Pratik bir cevap lazımsa: "Doğru insanı bekliyorum, acelem yok" cümlesi çoğu sofrayı kapatır. Sınır koymak saygısızlık değil, kendine saygıdır. Ve unutma, o soruyu soran kişi senin gece üç buçukta hissettiklerinle değil, kendi rahatlığıyla ilgileniyor.

Evli arkadaşlarla kendini kıyaslamayı bırakmak

Instagram açıyorsun. Lise arkadaşın ikinci çocuğunu kucağına almış. Üniversiteden tanıdığın biri yeni ev almış, bahçede mangal yapıyor. Sen ise tek kişilik bir dairede oturuyorsun ve içinden bir ses "herkes ilerledi, sadece ben kaldım" diyor.

O ses yalan söylüyor. Birincisi, kimse sosyal medyada gece üçteki kavgasını paylaşmaz; sen onların en parlak on saniyesini, kendi en karanlık anınla kıyaslıyorsun. İkincisi, evlilik bir bitiş çizgisi değil; mutsuz evlilikler var, yalnız hisseden evli insanlar var. Bir ilişkinin görüntüsü, içindeki gerçekle aynı şey değil, bu farkı toksik ilişki belirtileri yazımızda görebilirsin.

Somut bir öneri: bir hafta kıyas tetikleyen hesapları sustur. Telefonu yatak odasından çıkar. Karşılaştırma azaldıkça o göğsündeki ağırlığın da hafiflediğini fark edeceksin.

Sabır, dua ve bu mevsimin bir amacı olması

Manevi tarafı en sona bırakmadım çünkü önemsiz; en kalıcı teselli orada olduğu için bıraktım. Sabır, dilimizde çoğu zaman "dişini sık, dayan" diye anlaşılıyor. Oysa sabır aktif bir şey: kalbini açık tutarak, ümidini kaybetmeden, hayırlısını isteyerek beklemek.

Bu bekar mevsiminin senden alınan bir şey değil, sana verilen bir şey olduğunu düşün. Şu an kimseye hesap vermeden kendini büyütebileceğin, Rabbinle ilişkini derinleştirebileceğin, sonradan kuracağın yuvaya daha bütün bir insan olarak girebileceğin bir zaman. Evlendikten sonra bu kadar boş vaktin, bu kadar kendinle baş başa kalman bir daha olmayacak.

Dua et, ama dua ederken eli kolu bağlı oturma. Eşin için dua ederken aynı zamanda iyi bir eş olabilmek için çalış. İçindeki öfkeyi, sabırsızlığı, kıskançlığı temizle. Çünkü bu dönemin asıl amacı belki de seni bulmak değil, seni hazırlamaktır.

İzole olmadan topluluk kurmak ve yardım istemek

Yalnızlığın en sinsi tarafı, seni tam da kurtaracak şeyden uzaklaştırması. İnsanlardan kaçarsın, davetlere gitmezsin, sonra daha da yalnızlaşırsın. Bu döngüyü bilinçli kırman lazım.

Nereden başlanır? Aşağıdaki gibi küçük, yapılabilir adımlarla:

Terapi konusunda kültürel bir direnç olduğunu biliyorum. "El âlem ne der", "bizde böyle şeyler yok" cümlelerini hepimiz duyduk. Ama uyumadığın, sürekli ağladığın ya da içinden hiçbir şey gelmediği bir noktaya geldiysen, bir uzmana gitmek namaz kılmana engel değil; aksine kalbini toparlamana yardım eder.

Yalnızlıktan değil, hazır olduğun için tanışmak

Buraya kadar geldiysen niyetin doğru: yalnızlığı doldurmak için değil, hayatını paylaşmaya gerçekten hazır olduğun için bir bağ kurmak. İkisinin farkı çok büyük. Birincisi seni yanlış kişiye sürükler; ikincisi seni doğru kişiye götürür.

İşte tam da bu yüzden tanışma şeklin önemli. Hemşehri köklerine, memleketine, diline göre seni anlayacak birini bulmak yalnızlığı azaltır çünkü sıfırdan kendini anlatman gerekmez. Lokum bu noktada işe yarıyor: 81 ilden memleketini seçip hemşehrilerinle eşleşebiliyor, 80'den fazla şehirdeki Türk topluluklarını Passport ile keşfedebiliyor, manuel profil doğrulamasıyla karşındakinin gerçek olduğunu bilebiliyorsun. Memleket eşleşmesinin nasıl çalıştığını memleket eşleşmesi nedir yazımızda anlattık.

Ama acele etme. Önce kendini iyi hisset, sonra birini ara. Yalnızlığı geçirmek için değil, doğru insanla daha da büyümek için.